Escuridade.
Cheiro a podremia.
Restos que ninguén quixo
A mundo que xa non serve.
O frío do plástico sucio contra o meu pequeno corpo facíame tremer.
Cada ruído do exterior soaba como un monstro que nunca vira.
Choraba sen saber se alguén podía escoitarme, sen saber se aquel era o último lugar onde abriría os ollos.
Un bebé non entende de crueldade, pero sente o abandono, vaia que si.
A fame queimaba por dentro e o medo facía que cada segundo parecese unha eternidade.
Alí, entre bolsas e refugallos, aprendín o que era a soidade antes sequera de aprender a xogar.
E de súpeto… a luz, unha tapa que se abre. O aire fresco entrou coma unha caricia inesperada.
Unhas mans tenderon cara a min, mans quentes, humanas, diferentes de todo o que coñecera.
Non eran monstros: eran salvación.
Hoxe chámome Nikita, e o mundo que me rodea non é o dun contedor, senón o dunha casa que me da esperanza.
Mais nunca debera ter aprendido tan cedo o que é ser tirada como un obxecto.
Cada vida rescatada lembra isto: ningún ser vivo pertence ó lixo.
Pertencemos ó amor, á dignidade e á oportunidade de medrar sen medo.
Podes coñecer máis de Nikita nesta ligazón: Ficha de Nikita