Chámome Sole Miau.Son pequeno, moi pequeno.
Din que son un bebé, e supoño que si: aínda teño ese cheiro doce que desprenden as criaturas novas.
Cando me levaron da casa de acollida, pensei que o mundo xa era meu.
Tiña unha cama que non cheiraba a outros, unhas mans que me collían e uns ollos que me sorrían.
Eu daba todo: ronroneos, xoguetes que perseguir, a miña confianza absoluta.
Porque os bebés non dubidamos, simplemente amamos.
Pero un día, sen explicacións, volvín ó lugar do que marchara.
Xa non tiña a miña cama, nin aquelas mans, nin aqueles ollos.
Volvín ó frío do abandono, ó son d@s demais, ó baleiro.
Na casa de acollida recibíronme coma se nada pasara; os mimos de sempre, as atencións infinitas, o aroma e o calor dun fogar.
Pero por dentro... por dentro pasou o peor.
Non sei que fixen mal.
Só sei que agora teño medo.
Medo a ilusionarme, medo a pensar que unha casa é para sempre.
O corazón dun/ha gatiñ@ tamén racha cando @ devolven, aínda que sexa pequeno.
Porque cada cambio rompe rutinas, costumes, seguranza.
Eu xa sei o que é que che arrinquen o fogar das patas, e non debería.
Os maiores dinme que a culpa non é miña, que os humanos ás veces non entenden que nós sentimos coma eles, pero eu sigo sendo un bebé cunha ferida invisible.
Agora agardo outra oportunidade, desta vez verdadeira.
Un fogar onde nunca máis sexa «un estorbo», onde ninguén decida que xa non me quere.
Onde non exista a palabra devolución.
Porque se algo aprendín en tan poucos meses é isto:
non hai nada máis cruel que facernos crer que pertencemos e logo deixarnos tirados.
Podes coñecer máis de Sole Miau nesta ligazón: Ficha de Sole Miau