Kamel, Timón, Hanna e Ekko

Eramos moit@s.

Demasiad@s.

Máis de cincuenta corpos apertados nun recinto que cheiraba a encerro e medo, que era raquítico para tod@s n@s.

Non había sitio para respirar ni silencio para durmir.

Só ladridos que chocaban contra as paredes, auga turbia e a certeza de que ninguén viría buscarnos, de que aquela sería a nosa realidade para sempre.

Alí aprendemos a sobrevivir, non a vivir; a desconfiar de cada movemento; a protexernos incluso d@s que estaban tan perdid@s coma n@s.

O día do rescate foi un remuíño de cheiros e voces descoñecidas.

O aire fresco golpeounos como unha lembranza afastada: o vento, a luz, a amplitude do espazo.

Leváronnos en brazos, en xaulas, con correas e palabras suaves que non entendiamos.

Non sabiamos que aquel caos era
o principio da nosa segunda oportunidade.

Despois viu o refuxio.

Vimos partir a moit@s d@s nos@s compañeir@s.

Uns saíron tremendo, outr@s ca cola alta... E non volvemos velos.

Dicían que atoparan familias, sofás brandos, camas cálidas e eso que chaman «cariño».

E aínda que nos alegramos por el@s, tamén sentimos como a espera se facía máis longa para nol@s catro porque non sabiamos como namorar a ninguén.

Temos medo.

Ás veces escondemos a cabeza cando alguén se acerca, outras fuximos para protexernos.

En realidade, o que queremos só é deixar de tremer.
E cando alguén ten paciencia e se senta ó noso lado sen dicir nada, cando nos deixa tempo, os nosos corazóns ábrense como ventás.

Entón achegámonos, primeiro con cautela, logo con confianza, e ofrecemos o que sempre tivemos gardado: cariño, tenrura e gratitude.

Somos Hanna, Timón, Kamel e Ekko.
@s invisibles.

@s que non saltan ós brazos dun visitante, @s que non entran nun fogar á primeira.

Pero tamén somos @s que, unha vez aprendemos que non hai perigo, nos entregámos de verdade.

Non hai amor máis puro que o que nace despois do medo.

O voluntariado devolveunos a vida: as súas mans acaríciannos sen presas, a súas voces ensínannos que o mundo no é só reclusión.

Grazas a elas, sabemos que existe un lugar onde podemos ser felices.

Só falta que alguén nos vexa como o que somos: catro corazóns que aprenderon a confiar, catro tesouros escondidos esperando ser atopados.

Podes coñecer máis de Hanna nesta ligazón: Ficha de Hanna

Podes coñecer máis de Timón nesta ligazón: Ficha de Timón

Podes coñecer máis de Kamel nesta ligazón: Ficha de Kamel

Podes coñecer máis de Ekko nesta ligazón: Ficha de Ekko