Zarko

O inverno sempre chega antes ao refuxio.

O frío e a chuvia cóanse entre as reixas, e os ladridos das e dos habitantes do recinto pérdense entre as paredes.

Zarko sábeo ben. Hai máis de catro anos que aprendeu a medir o tempo en estacións, non en reloxos.

Viu marchar a quenes conviviron con el, a outr@s cans e cadelas que atoparon un fogar quente.

Pero el quedou.
Sempre queda.

Asimilou que a soidade non implica silencio.

Ás veces é o son dos pasos d@s que xa non están, o baleiro da manta dobrada que antes compartía cun/ha compañeir@, ou o son dunha porta que se abre, aínda que non para el.

Zarko aprendeu a esperar sen entender por que o seu nome nunca se pronuncia xunto a «final feliz».

O seu corpo, marcado polos anos e a doenza, semella canso, pero nos seus ollos aínda habita intacta a tenrura de quen nunca deixou de crer no ser humano.

En cada caricia dunha voluntaria, en cada paseo breve, en cada ollada que se pousa nel, Zarko atopa a forza para resistir un día máis.

Porque non é certo que estea só: hai mans que limpan a súa manta, voces que murmuran o seu nome con dozura, ollos que non o esquecen.

Zarko non sabe ler calendarios, pero quenes o acompañamos si.

E cada folla que cae non é só un recordatorio do tempo que pasou, senón tamén do moito que o voluntariado pode facer: converter a espera en esperanza; e a soidade, en compañía.

Quizais mañá, quizais dentro dun mes, alguén abrirá esa porta e dirá o seu nome.

Ata entón, Zarko seguirá aquí,
sosténdose no amor invisíbel, mais inmenso,
de quen nunca o abandonará 💜

Podes coñecer máis de Zarko nesta ligazón: Ficha de Zarko