Gwen

Había unha vez unha cadeliña que sabía desaparecer.

Non porque fora máxica, se non porque aprendera a facerse invisible.

Cando chegaban persoas novas ó refuxio, ela facíase pequena nun recuncho, confiando en que o seu silencio protexéraa.

Outr@s ladraban, saltaban, reclamaban caricias.

Gwen non.
Gwen esperaba.

Os días pasaban e case ninguén a vía.

Pero as voluntarias, esas mulleres que teñen o don de mirar cos ollos do corazón, descubriron pronto o seu segredo:
Gwen non era invisible, só tiña medo.

E así, empezaron a visitala coma quen se senta cada tarde xunto a unha árbore tímida, agardando a que floreza.

Ó principio, Gwen retrocedía.

Encollíase, miraba de reollo.

Pero pouco a pouco, como unha flor que abre os seus pétalos co sol, empezou a confiar.

Primeiro apoiou a cabeza con suavidade nun xeonllo.

Logo aceptou unha caricia.

Despois, un paseo.

E así, ladrillo a ladrillo, foi construíndo unha ponte entre o seu medo e o amor das voluntarias.

Esta non é unha ponte calquera. Non é de eses camiños sinxelos que recorres nun día.

Gwen necesita familias valentes, pacientes, de esas que saben que o verdadeiro tesouro escóndese ó final das viaxes longas.

Porque cando ó fin entrega a súa confianza, dáo todo: dozura, bondade, nobreza.

Unha entrega lenta pero eterna.

No refuxio sabémolo ben. Gwen é o noso compás que nos marca o norte: ensínanos cada día o valor da calma e da espera.

Xunto a Dosi, o seu compañeiro de xogos e de vida, déixase ver como realmente é: unha cadeliña que non naceu para ser invisible, se non para brillar nas mans adecuadas.

E así segue, agardando.

Invisible para moit@s, pero non para tod@s, porque quen decida vela de verdade, descubrirá que Gewn é un conto fermoso contado en voz baixa, deses que se leen amodiño, con tenrura e que nunca nunca se esquecen.

Podes coñecer máis de Gwen nesta ligazón: Ficha de Gwen